ਵਿਅੰਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ

ਅੈਂਵੇ ਦਾਗ਼ ਕਲਮ ਨੂੰ ਲਾਇਆ
ਸ਼ਾਇਰੀ ਦਾ ਵੀ ਮਾਣ ਘਟਾਇਆ
ਖਿਆਲਾਂ ਦੇ ਬੇਢਂਗੇ ਪਿੰਜਰ ਨੂੰ
ਖਿੱਚ ਗਜਲ ਦਾ ਜਾਮਾ ਪਾਇਆ
ਤੂੰ ਕੀ ਜਾਣੇ ਅਦਬ ਦੇ ਮਾਇਨੇ
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਸਤਰਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਬਿਠਾਇਆ
ਫਿਰਾਕ ਵਸਲ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ
ਦੱਸ ਤੂੰ ਕਿਹਡ਼ਾ ਇਸ਼ਕ ਕਮਾਇਆ
ਰੱਬ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਫਿਰਦਾ
ਦੱਸ ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਰੱਬ ਧਿਆਇਆ
ਫੋਕੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ
ਵਾਹ ਵਾਹ ਦਾ ਤੂੰ ਰੱਟਾ ਲਾਇਆ
ਲੱਭ ਲੱਭ ਕੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲਾਉਨੈਂ
ਕੰਧਾ ਦਾ ਵੀ ਰੂਪ ਗਵਾਇਆ
ਅਜੇ ਵੀ ਹਟਜਾ, ਮੰਨਜਾ ਕਾਫਿਰ,
ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਡੁਬਾਇਆ